Οι Λευκές μας Νύχτες
Ο Έρωτας δεν έχει εποχές και ηλικίες. Σε δροσίζει το καλοκαίρι, σε ζεσταίνει το χειμώνα…
ΠερισσότεραΣτο Πατρινό Καρναβάλι
Στο Πατρινό Καρναβάλι
ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΠΠΑΣ
Το καρναβάλι της Πάτρας πάντα ασκούσε μια εξωπραγματική μαγεία επάνω μου, από τα παιδικά μου χρόνια, όταν παρακολουθούσα με άλλα παιδιά της ηλικίας μου το αντίστοιχο, φτωχικό μεν αλλά μεγαλειώδες για τη φαντασία μας, καρναβάλι της Μεσσήνης με το κάψιμο του κακού Ιούδα στην κρεμάλα. Η φαντασία μας πετούσε τότε μέσω εικόνων στο μεγάλο και διάσημο της Πάτρας, σας απωθημένη επιθυμία για ένα μελλοντικό ταξίδι στο όνειρο. Πέρασαν χρόνια, ήρθε η γνωριμία με τον αγαπημένο, μεγάλο ζωγράφο και δάσκαλο των καρναβαλιστών Γρηγόρη Παπαθεοδώρου και σε μια από τις πολλές συναντήσεις μας στην Πάτρα, όταν γυρνούσε από την εκτός συνόρων καριέρα του, με οδήγησε στο εργαστήριο κατασκευής φιγούρων και αρμάτων για το καρναβάλι της πόλης, στο οποίο προσέφερε ιδέες και τεχνικές με τη δημιουργική του φαντασία.
Το Πατρινό καρναβάλι είναι η μεγαλύτερη αποκριάτικη εκδήλωση στην Ελλάδα. Αν και δεν είναι τόσο γνωστό όσο κάποια άλλα μεσογειακά και κεντροευρωπαϊκά καρναβάλια, συγκαταλέγεται στα κορυφαία της Ευρώπης και μάλιστα είναι το πολυπληθέστερο σε συμμετοχή μεταμφιεσμένων.
Μετρά πάνω από 180 χρόνια ιστορίας. Οι εκδηλώσεις αρχίζουν στις 17 Ιανουαρίου και διαρκούν μέχρι την Καθαρή Δευτέρα. Το καρναβάλι της Πάτρας δεν είναι μόνο μια συγκεκριμένη εκδήλωση αλλά ένα σύνολο εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν χορούς, παρελάσεις, κυνήγι κρυμμένου θησαυρού, καρναβάλι των μικρών κ.ά. Κορυφώνεται το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς με τη νυχτερινή ποδαράτη παρέλαση των πληρωμάτων του Σαββάτου, τη φαντασμαγορική μεγάλη Παρέλαση αρμάτων και πληρωμάτων της Κυριακής και τέλος το τελετουργικό κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου στο μώλο της Αγίου Νικολάου στο λιμάνι της Πάτρας.
Χαρακτηριστικές αρχές του είναι ο αυθορμητισμός, ο αυτοσχεδιασμός, η πηγαία έμπνευση και ο εθελοντισμός. Ψυχή του καρναβαλιού αποτελούν οι δεκάδες χιλιάδες καρναβαλιστές Πατρινές, Πατρινοί, επισκέπτες και φίλοι του Πατρινού Καρναβαλιού άνθρωποι κάθε ηλικίας οι οποίοι συμμετέχουν αυθόρμητα στις καρναβαλικές εκδηλώσεις τόσο στις επίσημες όσο και σε εκατοντάδες άλλες ανεπίσημες όπως αποκριάτικοι χοροί, μπαλ μασκέ και γλέντια σε σπίτια, γειτονιές, κλάμπ, καφέ, εστιατόρια κτλ. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες ένα μεγάλο μέρος της διοργάνωσης αναλαμβάνει σταθερά ο Δήμος Πατρέων μέσω της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάτρας (ΔΕΠΑΠ) η οποία εποπτεύει και το καρναβαλικό εργαστήρι, μοναδικό χώρο στην Ελλάδα όπου κατασκευάζονται τα μεγαλειώδη άρματα του βασιλιά Καρνάβαλου και της συνοδείας του καθώς και άλλες κατασκευές που κοσμούν την πόλη στη διάρκεια της Αποκριάς.
Το καρναβάλι ενίοτε λαμβάνει την οικονομική στήριξη του ΥΠΠΟ και άλλων φορέων. Όμως η επίσημη στήριξη είτε δημοτική είτε κρατική ήρθε να ενισχύσει έναν πατροπαράδοτο θεσμό και όχι να δημιουργήσει κάτι εκ του μη όντος όπως συμβαίνει με τις αποκριάτικες εκδηλώσεις άλλων ελληνικών δήμων. Οι περισσότερες απόψεις συγκλίνουν στο ότι αφετηρία του Πατρινού Καρναβαλιού υπήρξε ο πρώτος αποκριάτικος χορός μετά την απελευθέρωση, που δόθηκε το 1829 στην οικία του εμπόρου Μωρέττη. Όμως το καρναβάλι, όπως και οι περισσότερες αποκριάτικες εκδηλώσεις στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια συνδέονται με αρχαίες παγανιστικές εκδηλώσεις και ιεροτελεστίες, όπως αυτές προς τιμή του Διονύσου. Μέσα στην καρδιά του χειμώνα, οι πιστοί με ειδικές γιορτές επικαλούνται τη θεότητα, η οποία ξαναγεννιέται για να φέρει και πάλι την Άνοιξη.
Για να γυρίσουμε στη σύγχρονη περίοδο, ρόλο στην δημιουργία του Πατρινού Καρναβαλιού φέρονται να είχαν και οι γαλλικές δυνάμεις του στρατηγού Μαιζών, οι οποίες στάθμευαν στην πόλη μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Θεωρείται δηλαδή ότι μετέφεραν τα αποκριάτικα έθιμα της πατρίδας τους και τον καρναβαλικό τρόπο διασκέδασης τον οποίο προσέλαβαν οι ντόπιοι. Καθοριστική συνεισφορά στην εξέλιξη του θεσμού θεωρείται πως είχαν οι Επτανήσιοι, οι οποίοι συνέρρευσαν στην Πάτρα μετά την ένωση των Ιονίων Νήσων με την Ελλάδα το 1864. Πιστεύεται ότι με το κέφι τους, την ευρηματική τους διάθεση και τη ζωντάνια τους οι νησιώτες έδωσαν άλλο χρώμα στις αποκριάτικες διασκεδάσεις στην Πάτρα, που λάμβαναν τότε χώρα σε ταβέρνες και καφενεία. Επιπλέον, η ίδια η θέση της πόλης με την αυξανόμενη ακμή του λιμανιού της και τις συχνές επαφές με τη Δύση και ιδίως με την Ιταλία, με τα περίφημα καρναβάλια της όπως αυτό της Βενετίας συνέβαλαν με τα χρόνια στη διαμόρφωση του καρναβαλιού ώστε ακόμα και σήμερα να διαθέτει αρκετά μεσογειακά και δυτικότροπα χαρακτηριστικά.
Ψυχή του καρναβαλιού αποτελούν οι δεκάδες χιλιάδες καρναβαλιστές Πατρινές, Πατρινοί, επισκέπτες και φίλοι του Πατρινού Καρναβαλιού άνθρωποι κάθε ηλικίας οι οποίοι συμμετέχουν αυθόρμητα στις καρναβαλικές εκδηλώσεις τόσο στις επίσημες όσο και σε εκατοντάδες άλλες ανεπίσημες όπως αποκριάτικοι χοροί, μπαλ μασκέ και γλέντια σε σπίτια, γειτονιές, κλάμπ, καφέ, εστιατόρια κτλ. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες ένα μεγάλο μέρος της διοργάνωσης αναλαμβάνει σταθερά ο Δήμος Πατρέων μέσω της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάτρας (ΔΕΠΑΠ) η οποία εποπτεύει και το καρναβαλικό εργαστήρι, μοναδικό χώρο στην Ελλάδα όπου κατασκευάζονται τα μεγαλειώδη άρματα του βασιλιά Καρνάβαλου και της συνοδείας του καθώς και άλλες κατασκευές που κοσμούν την πόλη στη διάρκεια της Αποκριάς. Το καρναβάλι ενίοτε λαμβάνει την οικονομική στήριξη του ΥΠΠΟ και άλλων φορέων. Όμως η επίσημη στήριξη είτε δημοτική είτε κρατική ήρθε να ενισχύσει έναν πατροπαράδοτο θεσμό και όχι να δημιουργήσει κάτι εκ του μη όντος όπως συμβαίνει με τις αποκριάτικες εκδηλώσεις άλλων ελληνικών δήμων.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΗΧΟΡΑΜΑ-VIDEO ARTS-TIME LAPSE
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΗΧΟΡΑΜΑ-VIDEO ARTS-TIME LAPSE
Ηχόραμα:
Σειρά εικόνων με ενιαίο θέμα, βασισμένη στον επιτυχημένο συνδυασμό εξαιρετικής εικόνας και κατάλληλου ήχου (μουσική υπόκρουση με ή χωρίς ηχητικά εφέ, υποχρεωτικά όμως χωρίς λόγο) με στόχο την αισθητική και μόνο απόλαυση του θεατή-ακροατή . Η διάρκεια του έργου δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τα 6 λεπτά, χωρίς κανένα περιορισμό προς τα κάτω..
Διαπόραμα:
Σειρά εικόνων που παρουσιάζονται με λογική αλληλουχία, με σκοπό να μεταφέρουν στον θεατή-ακροατή κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα, να αφηγηθούν μια ιστορία, να μεταδώσουν ορισμένες σκέψεις και συναισθήματα του δημιουργού.
Το ηχητικό μέρος περιλαμβάνει λόγο ή αφήγηση και μουσική υπόκρουση ή ηχητικά εφέ. Η ύπαρξη λόγου ή αφήγησης δεν είναι απαραίτητα υποχρεωτική, εφόσον ο τρόπος παρουσίασης επιτρέπει την κατανόηση του περιεχομένου του έργου. Μέγιστη επιτρεπόμενη διάρκεια 12 λεπτά.
Time lapse:
είναι μια τεχνική ανάμεσα στη φωτογραφία και το video. Καταγράφει ένα γεγονός με διαδοχική λήψη φωτογραφιών σε τακτά μεσοδιαστήματα, τα οποία ορίζουμε εμείς, και τα μετατρέπει σε video. Όταν συνθέσουμε τις εικόνες σε video και το προβάλουμε σε κανονική ταχύτητα, δηλαδή 25 καρέ το δευτερόλεπτο, τότε ο πραγματικός χρόνος των γεγονότων κυλάει ταχύτατα. Στο time-lapse δεν μας ενδιαφέρει η πλήρης καταγραφή της κίνησης όσο η δημιουργία ενός βίντεο που με γρήγορο ρυθμό αποτυπώνει ένα γεγονός μεγάλης διάρκειας. Μέγιστη επιτρεπόμενη διάρκεια 3 λεπτά.
Video art:
Μια ελεύθερη εικαστική έκφραση με διάρκεια μέχρι έξι (6) λεπτά, στην οποία ο δημιουργός παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη ιδέα, με ελεύθερο τρόπο. Μπορεί να έχει λόγο ή μουσική κατ’ επιλογή του.
ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ
Τα έργα θα αποστέλλονται μέχρι και τις 30/04/2018 στο email με WeTransfer (touchoftime@klgallerywebradio.com) με θέμα: “Για το διαγωνισμό «ΑΦΗ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ». Στο email θα πρέπει να αναφέρονται τα πλήρη στειχεία Όνομα Επίθετο στα Ελληνικά, το λίνκ από το Προφίλ σας στο FaceBook ένα τηλ επικοινωνίας Οι νικητές του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν μέσω της σελίδας στο Facebook «ΑΦΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ» ενώ θα λάβουν ο καθένας ξεχωριστά ενημερωτικό mail
ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
- Βασίλης Λάππας ( Φωτογραφία- Σκηνοθεσία- Παραγωγή Οπτικοακουστικών Πολυθεαμάτων – Ραδιοφωνικές παραγωγές – Διοργάνωση Φεστιβάλ-Ημερίδες κλπ)
2. Γιώργος Τσίγκας ( Φωτογραφία – μέλος της ΕΦΕ και Καθηγητής Φωτογραφίας – Φωτογραφίες του έχουν βραβευτεί στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό)
3. Κυριάκος Αζαδέλης ( Φωτογραφία και Αισθητική ) Φωτογραφίες του έχουν βραβευτή σε πανελλήνιους αλλά και σε παγκόσμιους διαγωνισμούς στην Ελλάδα και το κόσμο, έχει πραγματοποιήση πολλές όμιλίες με θέμα Φωτογραφία και Αισθητθική σε όλη την Ελλάδα.
ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
Στον παρών διαγωνισμό μπορεί να πάρει μέρος κάθε ερασιτέχνης ή επαγγελματίας φωτογράφος, μόνιμος κάτοικος Ελλάδας.
- Κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να υποβάλει μέχρι δύο (2) ηχοράματα, δύο (2) διαποράματα δύο (2) time lapse και δύο (2) Video art σε φορμά MPEG-4 ή AVI
- Έργα που έχουν διακριθεί σε προηγούμενους διαγωνισμούς αποκλείονται από τον διαγωνισμό. Οι αποφάσεις των κριτικών επιτροπών είναι οριστικές και αμετάκλητες. Οι συμμετοχές δεν επιστρέφονται.
- Η απονομή των βραβείων και η προβολή των έργων θα γίνει σε ειδική δημόσια τελετή και τα έργα που θα παραμείνουν στο αρχείο της KL Gallery Vassilis Lappas
- Η συμμετοχή στο διαγωνισμό συνεπάγεται αυτόματα την ανεπιφύλακτη αποδοχή από μέρους των διαγωνιζομένων όλων των όρων της παρούσας προκήρυξης και η μη ακριβής συμμόρφωση προς τους όρους του διαγωνισμού αποτελεί λόγο αποκλεισμού από την κρίση.
- Η KL Gallery Vassilis Lappas διατηρεί το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τις διακριθείσες συμμετοχές για την προβολή και προώθηση του φεστιβάλ, οι δε συμμετέχοντες με τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό (και σε οποιαδήποτε κατηγορία), αποδέχονται ρητά τον όρο αυτό και παραχωρούν το σχετικό δικαίωμα χρήσεως των διακριθέντων έργων τους με την αποδοχή των όρων και αποστολή αποστολή των έργων τους και δηλώνουν ότι φέρουν αποκλειστικά την ευθύνη για τη χρήση της μουσικής (ως προς τα δικαιώματα). H KL Gallery Vassilis Lappas υποχρεούται να αναφέρει πάντα το όνομα του δημιουργού, το οποίο όμως, δεν πρέπει να εμφανίζεται μέσα στο έργο.
Τα καλύτερα έργα θα παρουσιαστούν σε ειδική βραδιά στο 3ο Φεστιβάλ Τέχνης και Πολιτισμού ΕΛΛΑΔΑ ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ στην Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης στο Δήμο Αμαρουσίου τον Μήνα Μάιο του 2018
Το κόστος συμμετοχής για όσα έργα προκριθούν είναι 30 ευρώ τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για υλικά προώθησης (όπως αφίσες προσκλήσεις κλπ) και προβολής του φεστιβάλ
Γίνε και εσύ μέλος της ομάδας μας ΕΛΛΑΔΑ ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ και μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες μας klgallerywebradio.com το FACE BOOK συντονίσου και στο ραδιοφωνικό μας σταθμό και δημοσίευσε την δουλεία σου ανάμεσα σε φίλους και εραστές της τέχνης, ακόμη και αν θέλεις και οραματίζεσαι μια δική σου εκπομπή στο ράδιο είμαστε εδώ για να το συζητήσουμε Στείλε μας μήνυμα στο basilappas@klgallery.gr η και για πιο άμεση επικοινωνία 2106813679
Εάν σας άρεσε το αφιέρωμα, παρακαλώ μοιραστείτε το με φίλους και κάντε εγγραφή στο newsletter μου. Η δύναμη του ιστολογίου είναι οι αναγνώστες του…..εσείς.
Μάθετε πρώτοι τα νέα του KL Gallery Web Radio με την εγγραφή σας στο newsletter
Για άμεση επικοινωνία | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ
ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ
ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ
Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΙΚΟΥ ΑΙΑΝΤΑ
ΠερισσότεραSALAMINA BEAUTY AND HISTORY
SALAMINA BEAUTY AND HISTORY
Translation: Stavroula Kyriakou
Photography Vassilis Lappas
General information.
Salamina is the largest island of the Saronic Gulf and nearest to the coast of Attica. Only 1.200 meters away eastward to Perama and a mere 500 meters from Megarid coast to the northwest.
The island’s area consists of 93.5 square km, with approximately 100 km of coastline, and a population of 39.220. Administratively, it is a part of Attica Prefecture, Department of Piraeus. From a religious perspective, it belongs, along with Megara, to the Megara – Salamina Metropolis.
Salamina is the birthplace of the Homeric hero, Ajax, the great tragedian Euripides, and the creative venue of our national poet, Angelos Sikelianos. Additionally, Salamina was the beloved place of hospitality and refuge of Georgios Karaiskakis, a national hero of the Greek War of Independence.
Salamina is renown throughout the world as the site of the greatest naval engagement in world history, which took place in the straits between the island and the mainland in 480 B.C. There, the Greek victory over Persian despotism assured the salvation, flourishing and expansion of Greek civilization to the West, and to the rest of the world.
The origin of its name.
According to myth, the island was named “Salamina” by the legendary King Kychreas as a tribute to his mother, Salamina, Aegina’s sister, and one of the 50 daughters of the River God Assopos.
In ancient times, Salamina was also known as “Pityoussa” (Pine tree smothered”), also as “Skyras” (after the legendary ancient hero Skyros) and “Kychreia” (after King Kychreas). Moreover, even in ancient times, the island was also known as “Koulouri” after Cape Kolouris (now known as “Pounta”) at which an ancient settlement and port were built in the 4th century B.C.
Mythology – History.
The River God Assopos ruled the island after killing its first king, Ofis. The Sea God, Poseidon, fell in love with Assopos’ daughter, Salamina, and the fruit of their union was Kychreas, who was half man and half snake and who became ruler of the island. Kychreas produced a daughter named Glaffki (The Blue Eyed) who married Telamon, son of the King of Aegina, Aeakos.
Upon succeeding Kychreas, Telamon fathered two sons: Ajax (through Perivoia, who was the daughter of Alkathos, the King of Magara) and Teucros (through his marriage to Issioni). The two brothers participated in the Trojan War with 12 ships. Ajax was then ruler of the island and was described as one of the bravest Greeks. His end, however, was tragic. He committed suicide upon his defeat by Odysseus for the prize of Achille’s weapons and armor in the funeral games organized to commemorate the Achille’s death. At war’s end, Teucros returned to the island in the company of Eurissakis, Ajax’s son by Tekmissa. Once there, Teucros was confronted with the anger of his father, Telamon, for failing to avenge the death of his brother. As a result, Teucros abandoned the island, proceeded to Cyprus and founded a city that he named “Salamina”. Eurissakis, in the meantime, ruled the island and fathered a son, Filaeus, who, in turn, acquired Athenian citizenship and gave the island of Salamina to Athens.
For several centuries, however, Salamina was the “Apple of Discord” between Athens and Megara.
For a time, Salamina fell under the hegemony of Megara. It was only after intervention of Solon did Athenian rule over Salamina become final.
During the Persian Wars, the people of Salamina provided invaluable assistance to Athens against the invaders, most notably during the epic sea battle which took place in 480 B.C. In an incredible confluence of history, the three great tragedians of Greece “met” during the battle. Aeschylus, the eldest of the three, fought in it. Sophocles, then a teenager, participated in the victory celebrations.
Finally, perhaps the greatest tragic playwright of the three, Euripides, was born on the island on the day of the battle.
Recent excavations, which began in 1994 by archaeologist Dr. Yannos Lolos, have brought valuable findings to light. One example is the discovery of the cave of Euripides where, according to historical sources, he wrote his immortal works. On the footpath leading to the cave, the ruins of the Temple of Dionysus were discovered. Additionally, even more recent excavations in the southern part of the island, in the area now known as “Kanakia” have yielded the ruins of the Homeric – era settlement.
In its later history, Salamina suffered numerous invasions, such as those of the Macedonians and Peloponnesians. In between the ebb and flow of war and peace and, especially during the period between 350 B. C. and 318 B. C., the island was able to mint its own coins.
During the Byzantine period, the island enjoyed a vigorous life style as evidenced by construction of numerous churches and tombs. That life – style was threatened by the Venetians, pirates and others.
During the Turkish occupation, due to its unique position, the island enjoyed certain benefits while, at the same time, it made positive contributions to the struggle for liberation.
The island offered a place of safety for refugees, such as those from Athens in 1687, in addition to the people from Attika and Boeotia in 1770 and in 1821. It was from this experience that the phrase: “My heart has flown to Koulouri” is derived.
Salamina participated in the “Orloff Revolt” with Mitromaras as its leader, who later donated his sword as a token of faith to the Monastery of Phaneromeni. Later still, a cell of the “Society of Friends” (a society formed to encourage and facilitate the War of Independence) was formed on the island, under the leadership of the abbot of the Phaneromeni Monastery, Gregorios Kanellos. Kanellos, in turn, initiated the brothers Anagnostis and Antonis Virvilis into the Society.
During the revolution of 1821, the island took a vigorous part in the struggle for independence through the leadership of George Glistis, as well as George Mathessis, Jonh Kritsikis, Anagnostis Virvilis, Anagnostis Karnesis, John Viennas and others.
The Monastery of Phaneromeni supplied substantial and noteworthy assistance to the struggle for Independence. In 1823, the Provisional Revolutionary Executive and Legislative bodies were established on the island. Additionally, in 1824, the printing the facility of the “Athenian Newspaper”, published by G. Psillas, was transferred to the island. During the struggle, many leading members of the revolution enjoyed the island’s hospitality, especially those who participated in the military operation in Attika, Athens and Phaleron, such as Makriyiannis, Tsavelas, Demetrios Ypsilantis, Mavrovouniotis and others. The island also offered its hospitality to George Karaiskakis, whose most elite troops were a group consisting of fighters from Salamina. After his death from wounds received in the Battle of Phaleron in 1827, Karaiskakis was buried in the church of St. Demetrios, pursuant to his wishes. In 1996, his tomb was reconstructed and his marble bust was placed in the church’s courtyard. In 1830, the National Governor, John Kapodistrias, founded the first elementary school on the island, which remained in operation until 1981, and now houses the archaeological museum.
At the and of the revolution, the island enjoyed a blossoming of the maritime professions. In 1878, the establishment of the Hellenic Naval Base at Phaneromeni proved to be a significant event for the island of Salamina. In 1881, the naval base was moved to its present location.
This period in the island’s history produced several significant personalities such as the painter Polichronis Lembesis, the writer and folklorist Petros Fourikis, General Theodoros Pangalos, playwright Demetris Bogris, and later still, the bard of traditional song, George Papasideris, professor and archaeologist Demetris Pallas, and the Chief of Staff of the Hellenic Armed Forces, Spiros Avgeris, the hero of the Cyprus Liberation Fight (1955-59) against the British Rule, captain Evangelos Loukas (Koutalianos), among others.
During the German Occupation (1941-44), the island once again sacrificed the flower of its youth in its resistance against the invaders. Among them were George Begnis, Nikolaos Beris, Fhilip Toutsis, Stelios Nikoletos, George Elefsiniotis, and others, in addition to those sent to German concentration camps.
As the years passed, and the population of Athens and Pireas increased, the island slowly became a place for weekend excursions, a summer resort and, indeed, as a place of permanent residence for many. The island’s beautiful natural landscape, its recent archaeological discoveries, its rich historical heritage, its variety of sights, in addition to the biological purification of its surrounding sea, and its short distance from Athens, have turned Salamina into an appealing tourist destination.
Sights to visit.
In the center of Salamina, as well as in the northwest (Phaneromeni, Vasilika, Batsi), a visitor can find a lot of monuments and sightseeing.
Salamina Municipality Folk and Maritime Museum. In the City Hall at Konstantinos Karamanlis Avenue.
Archaeological Museum. (1st Elementary School also known as Kapodistriakon) at P. Lembessis street, in the Town center.
Euripides Theater, Panayia Eleftherotria Chapel. On Patris hill in the very center of the Town.
Windmills 18th c. On the top of St. Nicolas hill across Patris hill also in the in the Town center.
St. Demetreus church, 1806. (burial place of Karaiskakis, paintings by P. Lembesis and art work by Y. Halepas). Also in the Town center.
Cathedral St. Minas (paintings by P. Lembesis and art work by Y. Halepas). Also in the Town center.
St. Phaneromeni historic convent 17thc. (paintings by G. Markou – burial place of J. Gouras) North west of the island celebrating on August 23rd.
Residence place of our National poet Angelos Sikelianos. On the main highway on the coast of Phaneromeni convent.
Byzantine and Post – Byzantine Chapels. St. Gregory at Perivolia, St. Demetrius at Paliampela, St. George at the similarly named area, St. John at Loutsa – Karnaya, Kimisseos Theotokou (Panayia Boskou or Katharou) and St. Haralambus at Bosko, St. Nicolas at Batsi, St. Paraskevi & St. Eleftherios at St. Paraskevi area, Panayia Vrodou church at Vrodou area, St. Kiriaki & Zodohou Pigi at Loumithi – Vreto area, Prophet Elias at the similarly named hill in the town center.
On the south part of the island, and more specifically Aeantion (Moulki), Kaki Vigla, Kanakia, Peristeria, Kolones and Saterli there are also many places of interest as well as monuments and sightseeings.
St. Nicolas Lemonia Historic Monastery 17th c. – St. John Kalivitis Chapel 10th c. Situated in a pine tree forest, south the island towards Kanakia.
Euripides Cave – Dionysus Temple. In the south of the island, Peristeria district (area).
Stone Light House. In the south of the island, at the Licopoulo promontory, a little farther
from Peristeria South – westwards.
Cyclic Burial Monument 4th c. B. C. In the south of the island, at Kolones.
Kimisseos Theotokou Church 11th c. Near at the square of Aeantion (Moulki).
Metamorphosis Sotiros Chapel 11th c. Near at the square of Aeantion (Moulki).
Hypapanti Convent. At Flevariotissa – Menemeni area.
Ruins of the Homeric settlement of Salamina. In the south of the island, at Kanakia area.
Byzantine and Post – Byzantine Chapels. St. Demetrius at Saterli, St. George at Ginani, St. Nicolas at Halioti, St. Haralambus at Kaboli, St. George at the similarly named area, Isodia Theotokou at Perani, St. Marina, St. Zoni & Metamorphosis Sotiros at Kaki Vigla, St. Athanasios at Katsouli.
Also, on the east side of the island, at Ampelakia, Kinosoura, Selinia, Kamatero there are a lot of places to visit.
Ruins of the historic settlement of “Kolouris” and harbor dating from the 4th c. B.C. At the eastern and of the island, near the coast of Ampelakia.
Tomb of the Warriors of the Naval Battle of Salamina. At the eastern end of the island, at Kinosoura promontory.
The Stone Theater. Along the coast towards Selinia in the East.
Tower Part of Ancient Walls. Behind Kimisseos Theotokou Church on Kamatero Hill.
Isodia Theotokou Church ( paintings by P. Lembesis, D. Andrianou and art work by Y. Halepas). In the Town center of Ampelakia.
Byzantine and Post – Byzantine Chapels. Hypapanti, St. Peter, St. John, St. Trinity, at Ampelakia.
Activities.
Carnival. The Municipal Authorities in Salamina are in charge of the Carnival Festivities and the organization of the traditional “Koulouri Carnival” during which, in accordance with the old customs, people are treated with sweet wine, cream pastry (known as galactomboureko or poupeki) and macaroni cheese.
Karaiskakia. Cultural and sport events are held at the end of May in honor of the national
hero of the war of independence in 1821 G. Karaiskakis.
The Fisherman’s Festival. A tremendous festivity is jointly organized by the Municipal
Authorities and the island’s Fishing Association. Grilled fish and plenty of wine are offered
to the participants. The festival takes place at the end of August.
The Phaneromeni Festival. A renown festival and fair is held annually at the convent of
Panayia Phaneromeni from August 23rd to 25th.
Aeantia. Festivities and events in honour of King Ajax (Aeantas) are held in June
Salaminia. The festivities which occur every September to commemorate the historic naval battle of Salamis.
Salamina Municipal Festival.Concerts, plays, folklore and cultural events are taking place throughout the summer at the Euripides Theater. During wintertime, all activities are held at the City Hall in the “D. Bogris” room. Concerts and plays, as well as other cultural events are held at the small Stone Theater in Selinia.
Beaches.
There are many beautiful beaches and little bays in the South coasts of the island like: NATO beach at Aeantion, Kanakia, Pirgiakoni, Lambrano, Saterli, Kolones, Peristeria, Aeas club, Kiriza, Limniona, Yala, and Selinia beach. There are also beautiful sea – side places which one may encounter in the North or West coast of the island like Psili Amos, Steno Phaneromenis, Resti, Heliakti, St. George area and at Vasilika.
Approaching them can be easily made by means of bus, car, or the local bus service or by sea.
Forests.
The island contains two beautiful pine forests. One is the Forest of Phaneromeni, which is found at the northwest side of the island end which is available for jogging and camping. The other is the Forest of Kanakia located at the south end of the island and is the largest, nearest and only belt of green in Western Attica. This forest is suitable for camping, riding, jogging and has competitive mountain – bike paths available.
Market places.
Whenever you visit the island, don’t miss the opportunity to taste the traditional “platetsi” (pie made of local olive – oil), “kuguluari” (red pumpkin pie), “mustocouloura” (rolls made of must), pan – cakes, and bread baked on fire – wood. At the fish market you can always find fresh fish straight from the local fishing boats. You can also find at some tourist – shops, puppets dressed in clothes knitted with golden threaded traditional costumes of the island and other souvenirs.
Entertainment.
There are many eateries that capture the heart of the visitor and the bon vivant both in the town’s center and at other venues such as: Selinia, Aeantion and Kaki – Vigla. Don’t miss sitting at one of the traditional, sea-side “Ouzeri” to sample fresh fish, other seafood and most especially the charcoal – grilled octopus. The island has many sea – side Cafés where one can enjoy a coffee, or a drink, while viewing a magical sunset. In addition, the island’s night life is intense. There are numerous night clubs not only for the young, but for those that are young at heart, many of which feature live music till the early morning hours.
Hotels.
Aliki: Melina Resort +30 210-4640562, 6937489414
Aeantion: Gabriel Hotel +30 2155003555, 6944283393
Selinia: Votsalakia Hotel (+30) 210 – 4671334, 210 – 4671432
Akrogiali Hotel +30 210 – 4673263
Transportation.
The main connection of the island with Attica consists of the boats and ferries between Perama and Paloukia. Departures for the island occur every fifteen minutes during the day and every thirty minutes at night. Boats for Paloukia depart from Piraeus every thirty minutes in addition to other locals on the island such as Kamatero and Selinia. Finally, there is the regular boat line between the coast of Megara and Phaneromeni, which departs every sixty minutes. The trip to the coast of Megara is quite short if one uses the Attica Highway.
For transportation within the island’s interior, if you do not have an automobile, you may use the KTEL local buses, taxis, or rental vehicles available on the island.
Text: Maria Boutsi
Translation: Stavroula Kyriakou
Το γεφύρι του Καπετάν Αρκούδα
Το Γεφύρι του Καπετάν Αρκούδα. Πρόκειται για ένα μονότοξο γεφύρι και χτίστηκε το 1806 λίγο πριν το χωριό Δίλοφο, στο Κεντρικό Ζαγόρι..
Περισσότερα
Αγ. Μηνά Δίλοφο- Πέτρινα Γεφύρια
Αγ. Μηνά Δίλοφο- Πέτρινα Γεφύρια
Περισσότερα
Λονδίνο Συλλογή Φωτογραφίας
Λονδίνο Συλλογή Φωτογραφίας
Το μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών
Το Λονδίνο είναι η πιο πλούσια, ίσως η πιο συναρπαστική πόλη της σύγχρονης Ευρώπης, και αυτό το αποδεικνύει η προσέλευση περίπου τριάντα εκατομμυρίων επισκεπτών που έρχονται σ’ αυτήν κάθε χρόνο.
Λονδίνο: Το αυθεντικό μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών
Λονδίνο: Το αυθεντικό μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών
Εάν σας άρεσε το αφιέρωμα, παρακαλώ μοιραστείτε το με φίλους κοινοποιήστε το στα social media. Η δύναμη του ιστολογίου είναι οι αναγνώστες του…..εσείς.
Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή και αναδημοσίευση μέρους ή ολόκληρου άρθρου του περιοδικού. Δεν επιτρέπεται και η αναμετάδοση των ηχητικών κειμένων μας σε οποιαδήποτε μορφή και προβολή, δίχως τη γραπτή αδείας μας.
Λονδίνο: Το αυθεντικό μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών
Λονδίνο: Το αυθεντικό μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών
Κείμενα Κώστας Χριστοφιλόπουλος
Φωτογραφία Βασίλης Λάππας
Το μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών
Το Λονδίνο είναι η πιο πλούσια, ίσως η πιο συναρπαστική πόλη της σύγχρονης Ευρώπης, και αυτό το αποδεικνύει η προσέλευση περίπου τριάντα εκατομμυρίων επισκεπτών που έρχονται σ’ αυτήν κάθε χρόνο.
Επάνω στο χάρτη το Λονδίνο έχει σχήμα ελλειψοειδές, με το κεντρικό Λονδίνο στο κέντρο να αποτελεί μια περιοχή με ακανόνιστο σχήμα, η οποία περιλαμβάνει τον ιστορικό πυρήνα, που είναι γνωστός ως Σίτυ.
Από ψηλά μπορεί να δει κανείς όλο και περισσότερους ουρανοξύστες, αν και πάλι λιγοστούς για τόσο μεγάλη πόλη. Κυριαρχούν οι μονοκατοικίες, που κτίστηκαν αρχικά για μια οικογένεια, αλλά σήμερα είναι χωρισμένες σε διαμερίσματα.
Τα επτά εκατομμύρια των κατοίκων του Λονδίνου, θεωρούν επίσης συναρπαστική την πόλη τους. Απ’ αυτούς το 30% γεννήθηκαν αλλού, ενώ από το υπόλοιπο 70% πολλοί είναι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς.
Το Λονδίνο είναι μια πραγματική μητρόπολη. Εδώ μπορεί να κυριαρχούν τα αγγλικά αλλά σίγουρα θα ακούσει ο επισκέπτης πολλές από τις περίπου διακόσιες διαλέκτους που μιλιούνται από τους μόνιμους κατοίκους του.
Το Λονδίνο έχει εύκρατο ωκεάνιο κλίμα, όπως και τα περισσότερα από τα Βρετανικά Νησιά. Αυτό σημαίνει ότι η πόλη σπάνια βλέπει πολύ χαμηλές ή πολύ υψηλές θερμοκρασίες.
Ανάμεσα στα αξιοθέατα της πόλης είναι το Βρετανικό Μουσείο, του οποίου η ιστορία ξεκινά το 1783. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον αξιόλογα μουσεία στον κόσμο και εδρεύει στο Μπλούμσμπερι. Το Μουσείο Τισό είναι επίσης δημοφιλές. Εκεί εκτίθενται κέρινα ομοιώματα από προσωπικότητες της Γαλλικής Επανάστασης αλλά και παλαιών και σύγχρονων (εν ζωή και μη) πολιτικών, καλλιτεχνών και προσωπικοτήτων από όλο τον κόσμο.
Άλλα μουσεία είναι το Εθνικό Στρατιωτικό Μουσείο, το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, όπου εκτίθενται κοσμήματα και έργα από την εποχή της Αναγέννησης, το Μουσείο του Λονδίνου, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το Μουσείο Επιστημών, το Μουσείο Ουέλιγκτον, με εκθέματα από το αποικιακό παρελθόν, το Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο, το Μουσείο του Σαιν Τζέιμς Πάλας, που ξανακτίστηκε το 19ο αιώνα και αποτελεί την έδρα του Πρίγκιπα της Ουαλίας, το Μουσείο Θεάτρου, το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο, το Μουσείο Μεταφορών, η Συλλογή Ουάλας, με έργα της γαλλικής τέχνης του 18ου αιώνα, το Μουσείο Ντιζάιν και πλήθος άλλων. Επίσης, το Λονδίνο κοσμείται από αξιόλογες πινακοθήκες, όπως η Βασιλική Πινακοθήκη, η Εθνική Πινακοθήκη στην Πλατεία Τραφάλγκαρ, η Πινακοθήκη Τέιτ, με έργα τέχνης από το 16ο αιώνα και έπειτα, η Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ, η Πινακοθήκη Κουρτό και άλλες.
Τα περισσότερα κτήρια είναι κτισμένα με τούβλο. Γενικά, δεν υπάρχει ενιαία αρχιτεκτονική στην πόλη. Η πλειονότητα των κτηρίων προέρχονται από τη Βικτωριανή εποχή και την εποχή του βασιλιά Εδουάρδου. Ελάχιστα κτήρια που σώζονται σήμερα κτίστηκαν πριν την πυρκαγιά του 1666, όπως ο Πύργος του Λονδίνου.
Το Αββαείο του Ουεστμίνστερ χρονολογείται από το 1050 και είναι ένα από τα ιστορικότερα κτήρια της πόλης. Ο Πύργος του Λονδίνου φιλοξενεί συλλογή από κοσμήματα του αγγλικού Στέμματος και έχει 20 πύργους.
Αρκετοί ιστορικοί ναοί βρίσκονται στην πόλη, όπως ο Καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου που κτίστηκε το 17ο αιώνα και φημίζεται για το σπουδαίο του θόλο, ο πέτρινος καθεδρικός ναός του Σάδορκ Ρόγιαλ από την εποχή του Μεσαίωνα, ο ναός του Σαιντ Μπράιαντ του 1675, ο καθεδρικός ναός του Ουεστμίνστερ (20ός αιώνας) καθώς επίσης και τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, των αρχών του 19ου αιώνα. Στο τελευταίο κτήριο κατοικεί ο εκάστοτε Μονάρχης. Αξιόλογο είναι και το κτήριο του Βρετανικού Κοινοβουλίου ή Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ, κτήριο του οποίου η θεμελίωση έγινε το 1050, καθώς επίσης και το μεσαιωνικό Κάστρο του Ουίνδσορ.
Οι επισκέπτες επίσης μπορούν να δουν άλλα ανάκτορα, όπως το ανάκτορο του Λάμπετ (έδρα του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι), το ανάκτορο Χάμπτον Κορτ, που χρονολογείται από το 16ο αιώνα, το Κουίνς Χάουζ του 17ου αιώνα και το ανάκτορο του Κένσινγκτον, από το 19ο αιώνα. Πέρα από αυτά, η πόλη φημίζεται για τη βιομηχανική της αρχιτεκτονική, με ενδεικτικά τα κτήρια στην περιοχή Ντόκλαντς (αποβάθρες στον Τάμεση). Στο Μόνιουμεντ βρίσκεται ο υψηλότερος κίονας στον κόσμο και χρονολογείται από το 17ο αιώνα.
Στη Δυτική Άκρη του Λονδίνου, γύρω από την πλατεία Λέστερ γίνονται οι παγκόσμιες κινηματογραφικές πρεμιέρες. Επίσης, εκεί βρίσκεται και η (κυκλική) πλατεία Πικαντίλι (Picadilly Circus), με γιγάντιες ηλεκτρονικές ανακοινώσεις. Στην περιοχή βρίσκονται και πολλοί κινηματογράφοι, μπαρ, κλαμπ, εστιατόρια και η Τσάινα Τάουν, ενώ στα ανατολικά είναι το Κόβεντ Γκάρντεν.
Η μεγαλύτερη σε κίνηση εμπορική περιοχή είναι η Όξφορντ Στριτ (Oxford Street). Πρόκειται για εμπορικό δρόμο μήκους 2 χιλιομέτρων και τη μεγαλύτερη σε μήκος εμπορική οδό διεθνώς. Εκεί κοντά βρίσκεται και η οδός Μποντ (Bond Street), ενώ στα νοτιοδυτικά βρίσκεται το Νάιτσμπριτζ, όπου στεγάζονται τα πολυκαταστήματα Χάροντς. Στη βρετανική πρωτεύουσα μπορεί κανείς να βρει εστιατόρια με ποικιλία εδεσμάτων, δεδομένης της πολυπολιτισμικότητας της πόλης. Έτσι, στην Τσάινα Τάουν λειτουργούν πολλά κινέζικα εστιατόρια, ενώ στο Σόχο υπάρχουν ελληνικά και ιταλικά.
Στο Λονδίνο διεξάγονται σημαντικά φεστιβάλ, όπως το ετήσιο καρναβάλι στο Νότινγκ Χιλ, που αποτελεί το μεγαλύτερο πλανόδιο καρναβάλι στον κόσμο και λαμβάνει χώρα κάθε καλοκαίρι. Στην αρχή κάθε χρόνου γίνεται η πρωτοχρονιάτικη παρέλαση, ενώ δε λείπουν και οι παραδοσιακές παρελάσεις όπως η Λορντ Μέγιορ Σόου, το Νοέμβριο και η Τρούπινγκ δε Κόλορ του Ιουνίου, η οποία είναι στρατιωτικού χαρακτήρα και γίνεται για τον εορτασμό των γενεθλίων της Βασίλισσας.
Το Λονδίνο είναι σημαντική μουσική πρωτεύουσα στον κόσμο και έδρα σημαντικών δισκογραφικών εταιρειών, όπως η EMI και η Decca Records, όπως επίσης και αμέτρητων καλλιτεχνών, συγκροτημάτων και επιχειρηματιών της μουσικής βιομηχανίας. Πολλές ορχήστρες στεγάζονται στην πόλη, όπως η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, η Φιλαρμονική Βασιλική Ορχήστρα, η Συμφωνιέτα του Λονδίνου και άλλες. Οι δύο κυριότερες όπερες είναι η Βασιλική Όπερα (Royal Opera House) και το Θέατρο Κολιζίουμ (Coliseum Theatre).
Η αγγλική πρωτεύουσα έχει φιλοξενήσει πολλές συναυλίες, όπως ένα μέρος της Live Aid και της Live 8 και είναι έδρα του πρώτου αρχικού Hard Rock Cafe και των Abbey Road Studios, όπου το συγκρότημα των Μπιτλς δημιούργησε πολλές από τις επιτυχίες του. Στην πόλη έζησαν διάσημοι μουσικοί, όπως ο Bob Marley, ο Jimi Hendrix και ο Freddie Mercury. Με το Λονδίνο συνδέθηκαν σημαντικοί μουσικοί και συγκροτήματα, όπως οι Πινκ Φλουντ , οι Χου, οι Λεντ Ζέπελιν, οι Ρολινγκ Στόουνς και πλήθος άλλων. Στο Λονδίνο αναπτύχθηκε η πανκ μουσική και εκεί διεξάγονται πολλά φεστιβάλ της σύγχρονης μουσικής.
Δείτε και κι άλλα…
[wcp-carousel id=”44017″]
Στην πόλη έγινε η πρεμιέρα του μιούζικαλ του 1986 Το Φάντασμα της Όπερας, του Άντριου Λόιντ Βέμπερ στο Θέατρο Χερ Μάτζεστις. Ήταν το θέαμα που επέφερε τα μεγαλύτερα έσοδα στον κόσμο, με 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια και είχε τη μεγαλύτερη θεαματικότητα, με 80 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να δει τη Γέφυρα του Λονδίνου, η οποία κτίστηκε στη θέση της γέφυρας του Τάμεση, το 1894. Το Κόβεντ Γκάρντεν αποτελεί σημείο αναφοράς για την αρχιτεκτονική ιστορία της πόλης. Οι μουσικόφιλοι μπορούν να επισκεφθούν την περίφημη Βασιλική Όπερα, ενώ η Βρετανική Βιβλιοθήκη περιέχει πάνω από 150 εκατομμύρια τίτλους βιβλίων. Σημαντικά αξιοθέατα είναι επίσης η Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, το Άλμπερτ Χολ, η Στήλη του Νέλσον, που είναι εθνικά αναγνωρισμένο μνημείο στην Πλατεία Τραφάλγκαρ και στη μνήμη του Οράτιου Νέλσωνα, το άγαλμα του Καρόλου του Α’ που σηματοδοτεί το Χιλιόμετρο Μηδέν της πόλης, το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς, το Πλανητάριο, το Ενυδρείο και το σύμπλεγμα Μιλένιουμ Ντομ, που χαρακτηρίζεται από τον πελώριο θόλο.
Λονδίνο: Το αυθεντικό μωσαϊκό της παγκοσμιότητας των πολιτισμών
Εάν σας άρεσε το αφιέρωμα, παρακαλώ μοιραστείτε το με φίλους κοινοποιήστε το στα social media. Η δύναμη του ιστολογίου είναι οι αναγνώστες του…..εσείς.
Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή και αναδημοσίευση μέρους ή ολόκληρου άρθρου του περιοδικού. Δεν επιτρέπεται και η αναμετάδοση των ηχητικών κειμένων μας σε οποιαδήποτε μορφή και προβολή, δίχως τη γραπτή αδείας μας.
Το νερό, πηγή και σύμβολο ζωής
Το νερό, πηγή και σύμβολο ζωής
Το νερό, πηγή και σύμβολο ζωής
Κείμενα Κώστας Χριστοφιλόπουλος
Φωτογραφία Βασίλης Λάππας
Γεωτρόπιο τεύχος 374 16 Ιουνίου 2007
Ένα ταξίδι στην αρχέγονη ουσία που συμβολίζει το νερό, μοιάζει σαν ένα ταξίδι στην ίδια την ύπαρξη, ένα ταξίδι στην γεμάτη ιερή δύναμη, την κύρια μαγική και θεραπευτική.
Το νερό με μια τελετουργία μύησης προσφέρει «νέα γέννηση», με μια τελετουργία μαγική θεραπεύει, χάρη στα νεκρικά τελετουργικά προσφέρει μετά θάνατον αναγέννηση. Το «αθάνατο νερό», η «πηγή της νεότητας», το «νερό της ζωής» αποτελούν διαφορετικές μυθικές εκφράσεις της ίδιας αλήθειας, ότι δηλαδή στο νερό ενυπάρχουν η ζωή και η αιωνιότητα.
«Η συγκίνησή μου καθώς την έβλεπα να βγαίνει απ’ το νερό ολόγυμνη ήταν μεγάλη, όχι επειδή έβλεπα την ίδια τη θεία μου γυμνή, αλλά γιατί φανερώθηκε ξαφνικά μπροστά μου το γυναικείο σώμα στη θηλυκή αιωνιότητα. Ο άνθρωπος δεν σκέφτεται τα πράγματα μόνο κάτω απ’ την αιώνια μορφή τους, αλλά τα αισθάνεται κάτω απ’ τη μορφή αυτή» Τζούλιαν Μπέντα
Η επαφή με το νερό ενέχει πάντα την αναγέννηση. Η κατάδυση σ’ αυτό συμβολίζει την επιστροφή στο άμορφο, την ολοκληρωτική αναγέννηση και αυτό γιατί τα νερά καταργούν όλες τις μορφές, καταργούν κάθε «ιστορία», εξαγνίζοντας, αναγεννώντας και ανανεώνοντας ταυτόχρονα. Καταργώντας την ιστορία, τα νερά επαναφέρουν έστω και για λίγο την αγνότητα των απαρχών.
«Τι κάποτες ελύσανε των πέπλων τις περόνες
και στο τρεχούμενο νερό τ’ ωραίο της Ιπποκρήνης
στον Ελικώνα λούζονταν και το βουνό κρατούσε
γαλήνη του μεσημεριού και λούζονταν…»
Όμηρος
Το νερό, πηγή και σύμβολο ζωής, έγινε από τα πανάρχαια χρόνια αντικείμενο λατρείας και ένα από τα βασικότερα στοιχεία των κοσμολογικών αντιλήψεων όλων των λαών. Στην αρχαία Ελλάδα, για παράδειγμα, είναι γνωστοί οι μύθοι για τα “όρκια” και τα “Στύγια” ύδατα, για δαίμονες και νύμφες των νερών, για προσωποποιήσεις λιμνών και ποταμών και γενικά οι πληροφορίες των κειμένων για μια υδατολατρεία, που βιώνεται και στις ιουδαϊκές παραδόσεις και καθαγιάζεται από τον χριστιανισμό.
Ζωοδότρα δύναμη το νερό, δεν θα μπορούσε να σταματήσει να εμπνέει τους ανθρώπους και στη νέα θρησκεία κατέχει εξέχουσα θέση στην τέλεση των μυστηρίων της, καθώς και στις ευχές της.
Το συναντάμε στα μυστήρια του Βαπτίσματος και της Θείας Ευχαριστίας, στις ακολουθίες των Αγιασμών, στις ευχές για εξασφάλιση επάρκειας νερού και αποκατάσταση της καθαρότητας μολυσμένων υδάτων, αλλά και σε άλλες εκκλησιαστικές ευχές που συνδέονται με τη ναυτική, αγροτική και κτηνοτροφική ζωή του ελληνικού λαού.
Οι απαρχές της μυθολογίας του νερού πρέπει να αναζητηθούν στα τρομερά ύδατα της Στυγός που βρίσκονταν στο Χελμό.
Στα «Στύγια Ύδατα», αφηγείται ο μύθος, βούτηξε η Θέτις το γιο της Αχιλλέα, για να γίνει αθάνατος, αλλά το μέρος από το οποίο τον κράτησε έμεινε τρωτό, όπως απέδειξε το βέλος του Πάρη, που τον σκότωσε.
Η Στύγα ήταν μια θεότητα, που οι θεοί ορκίζονται στο όνομά της.
Ο Όμηρος παρουσιάζει εξάλλου την Ήρα να λέει «μάρτυράς μου η γη κι ο πλατύς ουρανός που απλώνεται πάνω από τα κεφάλια σας και η Στύγα που τα νερά της κυλούν από ψηλά μέσα στη γη».
Ο Ησίοδος την αναφέρει ως «πρωτότοκη κόρη του Ωκεανού με τη γοργή φυρονεριά, τη μισητή από τους αθάνατους, την τρομερή τη Στύγα. Το όμορφο παλάτι της, εκεί που κατοικεί μακριά από τους άλλους θεούς, υψώνεται από πελώριους βράχους στεφανωμένο, πάνω σε κολόνες αργυρές, που προς τον ουρανό ανεβαίνουν, στηριγμένο.
Αν κάποιος ένοχος κριθεί ψευτιάς, η Ίριδα, από τον Δία σταλμένη για να καθιερώσει το μεγάλο όρκο των θεών, πηγαίνει μακριά και μέσα σε χρυσό λαγήνι φέρνει εκείνο το ξακουστό νερό, που πάντα κρύο πέφτει από ενός βράχου την κορυφή. Τα περισσότερα νερά της Στύγας που από την ιερή πηγή της αναβλύζουν, κάτω από τα έγκατα κυλούν της απέραντης γης, μέσα στο σκοτάδι και του Ωκεανού βραχίονας γίνονται. Το ένα δέκατο από αυτά τα νερά είναι προορισμένο για τον όρκο. Τα άλλα εννιά φιδώνουν ολόγυρα στη γη και στου υγρού του κάμπου την πλατιά τη ράχη κι ύστερα στη θάλασσα χύνονται και χίλιους ασημένιους στρόβιλους, ρουφήχτρες, σχηματίζουν.
Και το νερό που πέφτει από το βράχο είναι για τιμωρία των θεών. Αν ένας από τους αθάνατους, που κατοικούν στη χιονισμένη κορυφή του Ολύμπου, επίορκος φανεί κάνοντας σπονδές με το νερό της Στύγας, χάνει για ένα χρόνο της ζωής του την πνοή, μήτε το νέκταρ μήτε την αμβροσία πια γεύεται και μένει ξαπλωμένος στο κρεβάτι, δίχως ν’ αναπνέει, δίχως να μιλεί, σε νάρκη βυθισμένος. Κι όταν έπειτα από μια ολόκληρη χρονιά τελειώσει της “αρρώστιας” του η περίοδος, σε βάσανα καινούργια είναι καταδικασμένος, χρόνια ολόκληρα εννιά ζει από τους αθανάτους χώρια, μακριά, χωρίς να παίρνει στα συμβούλια και τα συμπόσια μέρος και ξαναμπαίνει στην παρέα των θεών που κατοικούν στον Όλυμπο, το δέκατο χρόνο μοναχά. Έτσι αφιέρωσαν στον όρκο οι θεοί το αθάνατο νερό της Στύγας, τούτο το πανάρχαιο νερό, που διασχίζει και περνά κακοτράχαλα και βραχιασμένα μέρη».
Τα ποτάμια
Η θεοποίηση των ποταμών κατέχει μεγάλο μέρος της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας.
Ο Ωκεανός είναι γιος της Γαίας και του Ουρανού και έχει σύζυγο την Τηθύ. Μαζί της απέκτησε τρεις χιλιάδες γιους, τα βουερά ποτάμια, και τρεις χιλιάδες θυγατέρες, τις Ωκεανίδες που κυβερνούν τις βαθιές πηγές.
Οι Νύμφες, θεότητες των γλυκών νερών, ήταν κόρες του Δία. Συνήθως όμως θεωρούνταν κόρες του θεού-ποταμού της περιοχής. Κατοικούσαν κοντά στους ποταμούς αλλά και στα βουνά από όπου πηγάζουν οι ποταμοί. Έτσι, έχουμε τις Ορεστιάδες, Νύμφες των δασών, τις Ναϊάδες, Νύμφες των ποταμών και των πηγών και τις Αμαδρυάδες, Νύμφες των δένδρων.
Οι Ναϊάδες ζούσαν σε σπήλαια κοντά στις πηγές των ποταμών, αλλά και κάτω από αυτούς και τότε έπαιρναν το όνομα του ποταμού. Όταν οι πηγές ήταν ιαματικές, τότε προσέφεραν οι άνθρωποι θυσία στη Νύμφη της κάθε πηγής.
Αλλά οι Νύμφες είχαν και προφητικές ικανότητες και εκτελούσαν χρέη διερμηνέων της θέλησης των θεών. Μερικές φορές όμως τις έπιανε το σκανταλιάρικό τους και τότε έλεγαν στους ανθρώπους τρελά πράγματα, με αποτέλεσμα αυτοί να χάνουν τα λογικά τους.
Ο ποταμός του Άδη είναι ο ποταμός Αχέροντας, αυτόν που έπρεπε να διαπλεύσει η ψυχή με οδηγό εκείνον τον κακότροπο και αποκρουστικό γέροντα, το Χάροντα, για να φτάσει εκεί όπου θα κατοικούσε για πάντα.
Δείτε και αυτό…
ΣΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ
[wcp-carousel id=”45307″]
Το θεογέφυρο είναι ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο, έργο των ορμητικών νερών του Καλαμά, έχει μήκος περίπου 45 μέτρα, πλάτος 3-4 μέτρα και ύψος περίπου 20 μέτρα. Το σχήμα του είναι τοξοτό, όμοιο με τα πέτρινα γεφύρια των ηπειρωτών μαστόρων, λες και η φύση θέλησε να σεβαστεί την παράδοση της περιοχής. Όπως συνηθίζεται για κάθε εντυπωσιακό και αξιοθαύμαστο δημιούργημα της φύσης, έτσι και το θεογέφυρο, αγκαλιάστηκε από παραδόσεις και θρύλους.
Λέει λοιπόν μια παράδοση , πως μια γυναίκα λεχώνα από το Λίθινο πήγε στο μοναστήρι απέναντι, για ν’ ανάψει τα καντήλια του, αφήνοντας πίσω το παιδί της να κοιμάται. Το πέρασμα του ποταμού γινόταν με μια πρόχειρη ξύλινη γέφυρα. Καθώς έφθασε στο μοναστήρι άρχισε να πέφτει δυνατή βροχή.
της, γονατίζει και προσεύχεται. Τότε στο σημείο που υπήρχε η ξύλινη γέφυρα εμφανίστηκε ένας πελώριος βράχος ο οποίος ένωσε τις δύο όχθες του Καλαμά, κάτι που αποδόθηκε από τους χωριανούς σε θαύμα και γι’ αυτό ονόμασαν το φυσικό γεφύρι που δημιουργήθηκε, θεογέφυρο. Πολλοί ιστορικοί και λόγιοι έχουν γράψει για τη μοναδική ομορφιά που έχει το πέρασμα των νερών του ποταμού μέσα απ’ την τρύπα του βράχου, ανάμεσά τους ο Λόρδος Βύρων, ο Παναγιώτης Αραβαντινός και ο Ιωάννης Λαμπρίδης.
Το ποτάμι θέριεψε . Τα νερά του φούσκωσαν και παρέσυραν την ξύλινη γέφυρα. Στο γυρισμό της η γυναίκα βλέπει τη γέφυρα να λείπει και γεμάτη αγωνία για να περάσει απέναντι και να πάει στο παιδί
«Τα νερά του πέφτουν από μεγάλο ύψος, κυλούν και εξακολουθούν να ρέουν. Επάνω και μέσα στον αφρό των αλλεπαλλήλων πτώσεων, βλέπω να παίζουν μεγάλες και διάφανες σαν από κρύσταλλο σφαίρες, που τις κρατούν στα χέρια τους αφροντυμένες μπαλλερίνες. Τις βλέπω να παίζουν και να πηδούν και να συγκρούονται, πότε παρασυρόμενες από τα ορμητικά νερά, και πότε ξεφεύγοντας και ανεβαίνοντας, καθώς μπαλόνια που ξεγλιστρούν μέσα από τα χέρια παιδιών εκστατικών σε κήπους ή πλατείες. Και τις βλέπω να ξαναπιάνονται απ’ τα νερά και να χοροπηδούν πάλι στον αφρό, που άσπρος σαν γάλα, αγάλλεται στο κύλισμά του, ραντίζοντας τον θεατή και τα πέριξ κλαδιά, με την δροσιά του υγρού ψιμυθίου που σκορπά, σαν σύννεφο ελαφράς βροχής, στην βοερή καταβαράθρωσί της, η πτώσις των υδάτων».
Ανδρέας Εμπειρίκος
ΛΑΔΩΝΑΣΗ περιοχή του Λάδωνα έχει συνδεθεί με πολλούς αρχαίους μύθους και οι πλούσιες αναφορές της ελληνικής μυθολογίας, δίκαια τον χαρακτηρίζουν σαν ένα από τα μυθικά ποτάμια της Αρχαίας Ελλάδας. Ένας από τους κορυφαίους μύθους είναι αυτός του τραγοπόδαρου θεού Πάνα και της νύμφης Σύριγγας. Ο Πάνας περιφερόταν συχνά στην περιοχή του Λάδωνα. Όταν είδε εκεί την ωραία νύμφη άρχισε να την κυνηγά και την πλησίασε. Τότε αυτή εξαντλημένη, έφτασε στις όχθες του ποταμού και παρακάλεσε τον Λάδωνα να την βοηθήσει. Εκείνος, μόλις είδε τον Πάνα να την πλησιάζει, την μεταμόρφωσε σε καλαμιά. Τότε ο Πάνας έκοψε μερικά καλάμια, τα ένωσε μεταξύ τους και σχημάτισε το δικό του χαρακτηριστικό σε μορφή και ήχο μουσικό όργανο που ονομάστηκε σύριγγα.
Εδώ επίσης λουζόταν η θεά Δήμητρα και εδώ κυνηγούσε η θεά του κυνηγίου Άρτεμις. Στο μέρος αυτό διαδραματίστηκε ο μύθος του Λεύκιππου που ντύθηκε γυναίκα, για να βρίσκεται κοντά στη αγαπημένη του νύμφη Δάφνη, πράξη που πλήρωσε με την ζωή του, όταν αποκαλύφτηκε. Κοντά στην κοίτη του, στα όμορφα δάση του Σόρωνα -που πιο πάνω ονομάζονται και Αφροδίσια όρη – η Αφροδίτη συναντιόταν με τον παράνομο εραστή της θεό Άρη
Τέλος στον Λάδωνα έπιασε το ελάφι ο Ηρακλής μετά από επιτυχή καταδίωξη και εδώ ο θεός Απόλλωνας ερωτεύτηκε την κόρη του Λάδωνα Δάφνη. Μάλιστα ο περιηγητής Παυσανίας τόσο εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά του φυσικού τοπίου του Λάδωνα και από τις διασωζόμενες παραδόσεις και μύθους στην εποχή του, που έγραψε στα «Αρκαδικά-Αχαϊκά»:
«Ο Λάδων έχει το ωραιότερο νερό από όλους τους ποταμούς της Ελλάδος. Φημίζεται άλλωστε μεταξύ των ανθρώπων, λόγω της Δάφνης και των σχετιζομένων με αυτήν παραδόσεων…Κατά την ομορφιά βεβαίως δεν είναι δεύτερος από κανέναν άλλο ποταμό βαρβαρικό ή Ελληνικό…»
Ο αρχέγονος και ο λαϊκός άνθρωπος ήξερε την αξία του νερού, γι’ αυτό και το φοβόταν. Υπολόγιζε τη δύναμή του και, κατ’ επέκταση, την εκδίκησή του. Δεν είναι άλλωστε τυχαία τα πιστεύω για τα στόμια του Άδη , που ξεκινούσαν ακριβώς από υδάτινες επιφάνειες. Είναι γνωστός ο Αχέροντας ποταμός στη Θεσπρωτία, αλλά και η θαλασσινή σπηλιά στο Ακρωτήριο Ταίναρο της Μάνης. Φοβόταν λοιπόν ο παραδοσιακός άνθρωπος το νερό γιατί το σεβόταν. Κι είναι ακριβώς η έλλειψη του φόβου και του σεβασμού που πηγάζει από τη σημερινή αλαζονεία του ανθρώπου για την παντοδυναμία του πάνω στη φύση, με τις ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις, τη σπατάλη ή τη ρύπανση του νερού.
Διάβασε και αυτό...Δάφνη-Στρέζοβα-δάσος με δρυς
Η θάλασσα
Όταν η θάλασσα λυσσομανούσε, ήταν ο Ποσειδώνας που «καβάλα» στα ατίθασα άλογά του ξεχυνόταν αγριεμένος. Και όταν η θάλασσα έπαιρνε το γλαυκό της-πρασινογάλαζο- χρώμα, ήταν ο Γλαύκος, που πότε σαν Γλαύκη, πότε σαν Λάμια, πότε σαν γεράκι και πότε σαν Σειρήνα φόβιζε, απειλούσε και γοήτευε τους ναυτικούς. Αλλά δεν ήταν μόνο οι θεοί. Όταν ο αέρας έλεγε το δικό του αγριεμένο ή απαλό τραγούδι έτσι όπως πέρναγε πάνω από τα νερά, ήταν οι Σειρήνες. Είχαν κεφάλι γυναίκας και σώμα πουλιού και με το γοητευτικό τραγούδι τους προσπαθούσαν να παρασύρουν τους ναυτικούς στο χαμό. Ήταν και η Σκύλλα, τέρας φοβερό που ζούσε σε μια σπηλιά και κατάπινε τους ναυτικούς, με τη Χάρυβδη, που τρεις φορές την ημέρα ξερνούσε τα νερά και τρεις φορές τα ρουφούσε, βρίσκονταν στα στενά της Μεσσήνης στη Σικελία.
Το νερό το συναντάμε επίσης και στη γλώσσα , όπου οι πάμπολλες ετυμολογικές αναλύσεις του μας οδηγούν σε ποικίλα μονοπάτια σκέψης, το συναντάμε όμως και στη λαογραφία. Όλοι γνωρίζουμε τις δοξασίες για το «αμίλητο νερό», το «νερό που κοιμάται», τους δράκους που φυλάνε τις βρύσες ή τους αγίους που αναλαμβάνουν τον ρόλο τιμωρού, μας το δείχνει άλλωστε και ο διάκοσμός τους. Τα έθιμα για το τάισμα της βρύσης την Πρωτοχρονιά ζουν ακόμη σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπως επιβιώνουν και τα δημοτικά τραγούδια που υμνούν το νερό και που στις παραδοσιακές τελετουργίες του γάμου αποκτούσαν εντονότερο συμβολισμό.
Ως αέναη πηγή ζωής, το νερό συνδέθηκε με την έννοια της αθανασίας. Του αποδόθηκαν μαντικές ιδιότητες και η χρήση του στα διάφορα στάδια της ζωής του ανθρώπου απέβλεπε στην κάθαρση και προσέβλεπε στην εξιλαστήρια δύναμή του. Έτσι, την ώρα του τοκετού ρίχνουν νερό στην επίτοκο, για να κυλήσει το μωρό «σαν νερό».
Μετά το γάμο, η νύφη κάνει το «κέρασμα της βρύσης», προσφέρει δηλαδή στη βρύση ψωμί ή καρπούς, για να εξευμενίσει τις δυνάμεις του νερού.
Στο θάνατο, χύνεται όλο το νερό του σπιτιού για να ξεπλύνουν το μίασμα του θανάτου και όσοι μετέχουν στην κηδεία πρέπει να πλύνουν τα χέρια τους.
Το νερό της λησμονιάς πίνουν οι νεκροί για να ξεχάσουν τον απάνω κόσμο.
Μύθοι, θρύλοι, παραδόσεις καταδεικνύουν την πανταχού παρουσία του ζωοποιού χθόνιου δώρου.
Σας προτείνουμε…
Το νερό, πηγή και σύμβολο ζωής
Εάν σας άρεσε το αφιέρωμα, παρακαλώ μοιραστείτε το με φίλους σας. Η δύναμη του ιστολογίου είναι οι αναγνώστες του…..εσείς.
Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή και αναδημοσίευση μέρους ή ολόκληρου άρθρου του περιοδικού. Δεν επιτρέπεται και η αναμετάδοση των ηχητικών κειμένων μας σε οποιαδήποτε μορφή και προβολή, δίχως τη γραπτή αδείας μας.