Το Αρχοντικό του Δόλγκηρα
Το Αρχοντικό του Δόλγκηρα “Μαρκίδες Πούλιου”
Περισσότερα
Συλλογή Φωτογραφίας ΣΙΑΤΙΣΤΑ
Συλλογή Φωτογραφίας ΣΙΑΤΙΣΤΑ
Φωτογραφία: Βασίλης Λάππας
Σ΄ένα ξηρό, άνυδρο και άγονο τόπο, με γυμνές βουνοκορυφές, χτίστηκε η Σιάτιστα στις αρχές του 15ου αι, σκαρφαλωμένη στον αυχένα του βουνού Βέλια, προέκταση της οροσειράς του Σινιάτσικου, σε υψόμετρο 950 μ. , στην καρδιά της Δυτικής Μακεδονίας. Αρχικά, κάτοικοι των γύρω περιοχών (Πέλκα, Τραπεζίτσα, Τσιαρούσινο, Πέτροβο, Τσερβένα κλπ) αναζήτησαν καταφύγιο ασφαλές από τους διωγμούς των Τούρκων. Αργότερα, ήρθαν από τη Μοσχόπολη, το Σούλι, τη Θεσσαλία, το Μωριά.
Διαβάστε ακόμη...Το Αρχοντικό του Δόλγκηρα
”Με μια ματιά η Σιάτιστα σε προσελκύει.
Όταν τη δεις προσεκτικά σε γοητεύει.
Όταν επισκεφθείς τα αρχοντικά της και τα άλλα αξιοθέατά της
Γίνεσαι Σιατιστινός”
Συλλογή Φωτογραφίας Σιάτιστα η Αρχόντισσα
Εάν σας άρεσε το αφιέρωμα, παρακαλώ μοιραστείτε το με φίλους. Η δύναμη του ιστολογίου είναι οι αναγνώστες του…..εσείς.
Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή και αναδημοσίευση μέρους ή ολόκληρου άρθρου του περιοδικού. Δεν επιτρέπεται και η αναμετάδοση των ηχητικών κειμένων μας σε οποιαδήποτε μορφή και προβολή, δίχως τη γραπτή αδείας μας.
Η Ζωή στα παλιά στα θρανία
Η Ζωή στα παλιά στα θρανία
Τα φώτα έσβησαν, το ταξίδι μνήμης στα σχολεία του παρελθόντος έφτασε στο τέλος του. Αυτό που έπρεπε να δώσει μας το έδωσε, όλοι όσοι ήταν συνταξιδιώτες μας στο χρόνο έφυγαν, μα η καρδιά τους έμεινε στα αποτυπώματα από τα νεανικά χρόνια των γονέων μας, των συγγενών μας που πέρασαν από τα θρανία. Παρά τις αντίξοες και δύσκολες συνθήκες προσπαθούσαν να μάθουν λίγα γράμματα με την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, όπου θα έβαζαν το δικό τους λιθαράκι, για την νέα γενιά, να μπορέσει να ξεφύγει από τη δυστυχία και τον πόνο, μιλάμε βέβαια για την Έκθεση Φωτογραφίας, με θέμα τη ζωή στα παλιά θρανία από το Σύνδεσμο Συνταξιούχων Εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Μία πρωτότυπη έκθεση φωτογραφίας, της οποίας το θέμα αντλήθηκε μέσα από τη σχολική ζωή και τις εμπειρίες μίας ολόκληρης Ζωής των μελών του Συλλόγου.
Μία συλλογή Φωτογραφιών και στιγμιότυπα από Σχολεία μίας άλλης εποχής δύσκολης και πιο αγνής πάντα σε σχέση με την σημερινή, μίας εποχής που τα ελληνόπουλα μάθαιναν πραγματικά γράμματα, πάντα με την καθοδήγηση ανθρώπων που ήταν ταγμένοι, στο λειτούργημα του εκπαιδευτικού, το οποίο και το υπηρετούσαν με μεγάλη αφοσίωση και αυταπάρνηση κάτω από πολύ δύσκολες καταστάσεις και συνθήκες….
Ήταν αναμενόμενη η επιτυχία της έκθεσης, πλήθος κόσμου παρευρέθησαν στα εγκαίνια, αλλά και καθημερινά τίμησαν με την παρουσία τους όπως πολλά σχολεία της πόλης όπου ξεναγήθηκαν στην έκθεση.
Η Ελένη Οικονομίδου – Δούβλη από τα πλέον δραστήρια στελέχη του συνδέσμου γράφει. ” Το έργο του Δασκάλου του περασμένου αιώνα σε σύγκριση με αυτό του σημερινού ήταν πολύ διαφορετικό, ήταν λειτούργημα… Σε ακατάλληλες αίθουσες μαθητές πολλές φορές ξεπερνούσαν τους 40 και έδινε την ψυχή του πρωί, απόγευμα αλλά Σαββάτο και Κυριακή.
Πολλοί μαθητές αποφοίτησαν και διέπρεψαν στη επαγγελματική τους πορεία. Το έργο του παλιού δασκάλου δεν περιοριζόταν μόνο μέσα στην αίθουσα, γιατί ο δάσκαλος στα απομακρυσμένα χωριά ήταν Γιατρός, Δικηγόρος, Συμβολαιογράφος, ακόμη και σύμβουλος σε κάθε δυσκολία.
Στόχος του συνδέσμου Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας, μετά την επιτυχία της έκθεσης έχει θέσει επόμενο στόχο την δημιουργία Μουσείου του Δασκάλου, με μεγάλη συμμετοχή από τα μέλη του συνδέσμου για την επιτυχία του στόχου…
Η Ζωή στα παλιά στα θρανία
Εάν σας άρεσε το αφιέρωμα, παρακαλώ μοιραστείτε το με φίλους. Η δύναμη του ιστολογίου είναι οι αναγνώστες του…..εσείς.
Σιάτιστα η Αρχόντισσα
Σιάτιστα η Αρχόντισσα…
Περισσότερα
Άγιος Νικόλαος Κουκλιών…o θαυματουργός
Βρισκόμαστε στους Κουκλιούς, ένα Ηπειρώτικο χωριουδάκι με παράδοση και ιστορία
Περισσότερα
ΥΔΡΑ Συλλογή Φωτογραφίας
ΥΔΡΑ Συλλογή Φωτογραφίας
ΥΔΡΑ Συλλογή Φωτογραφίας
Φωτογραφία: Βασίλης Λάππας
Η Ύδρα έχει παραδοσιακά το δικό της κοινό, δηλαδή ανθρώπους, που αναζητούν την ησυχία, την ποιότητα ζωής στις υπηρεσίες του νησιού, την αρχοντιά και πάνω απ’ όλα τους κατοίκους της, οι οποίοι έχουν παιδεία και εκτιμούν τη γη τους, γι’ αυτό και την προσέχουν. Στην Ύδρα ισχύουν οι απαγορεύσεις και εμμένουν σ’ αυτές, γι’ αυτό και παραμένει μοναδικό στο είδος της νησί.
Ύδρα -Η Ντίβα- του Αργοσαρωνικού
Εάν σας άρεσε το αφιέρωμα, παρακαλώ μοιραστείτε το με φίλους κοινοποιήστε το στα social media. Η δύναμη του ιστολογίου είναι οι αναγνώστες του…..εσείς.
Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή και αναδημοσίευση μέρους ή ολόκληρου άρθρου του περιοδικού. Δεν επιτρέπεται και η αναμετάδοση των ηχητικών κειμένων μας σε οποιαδήποτε μορφή και προβολή, δίχως τη γραπτή αδείας μας.
Για άμεση επικοινωνία | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ύδρα -Η Ντίβα- του Αργοσαρωνικού
Ύδρα-Η Ντίβα-του Αργοσαρωνικού…
Περισσότερα
Το γεφύρι του Κόκκορου ή Νούτσου
Το γεφύρι του Κόκκορου ή Νούτσου είναι ίσως ένα από τα πιο φημισμένα και καλοδιατηρημένα γεφύρια της Ηπείρου.
Περισσότερα
Μάνθος και Γιώργος Ριζάρης
Μάνθος και Γιώργος Ριζάρης
Ο Μάνθος Ριζάρης (1764-1824) και Γεώργιος Ριζάρης (Γεώργιος Ραδιόνωφ Ριζάρης) (1769-1842) υπήρξαν εθνικοί ευεργέτες, έμποροι και μέλη της Φιλικής Εταιρείας.
Οι αδελφοί Ριζάρη κατάγονταν από το Μονοδένδρι Ζαγορίου και από μικρή ηλικία έμειναν ορφανοί. Αρχικά ο Μάνθος πήγε στη Μόσχα, για να δουλέψει για ένα διάστημα σε ένα θείο τους. Στη συνέχεια ξεκίνησε δικές του επιχειρήσεις και γρήγορα έκανε περιουσία. Το 1806 πήγε κοντά του και ο αδελφός του ο Γεώργιος. Ασχολήθηκαν από κοινού με το εμπόριο και σταδιακά κατάφεραν να δημιουργήσουν μεγάλη περιουσία.
Ο Μάνθος μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία το 1817 και από τότε συνέβαλε στην οικονομική ενίσχυση της Επανάστασης με κάθε μέσο: ενίσχυσε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη με 30.000 ρούβλια και καθόλη την διάρκεια του αγώνα προσέφερε πάνω από 50.000 ρούβλια συνολικά για τους σκοπούς της Επανάστασης. Ο Μάνθος, που υπήρξε ο θεμελιωτής της περιουσίας πέθανε το 1824 στην Ρωσία.
Και τα δύο αδέλφια στήριξαν τον αγώνα για την ανεξαρτησία, με την οικονομική ενίσχυση απόρων ατόμων και ορφανών και δυστυχισμένων από τις κακουχίες του πολέμου οικογενειών. Μετά τον θάνατο του Μάνθου, ο Γεώργιος, εγκαθίσταται στην Οδησσό απ’ όπου ενήργησε για την ίδρυση της “Σχολής των Ελληνικών Μαθημάτων” στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μονοδένδρι. Το σχολείο στεγάστηκε στο πατρικό τους σπίτι, στο οποίο τρόφιμοι υπήρξαν πολλά ορφανά παιδιά.
Το 1837 ο Γεώργιος εγκαθίσταται στην Αθήνα, κύριος σκοπός του ήταν να πραγματοποιήσει το όνειρο του ιδίου και του αδελφού του: να ιδρυθεί εκκλησιαστική ακαδημία στην ελεύθερη Ελλάδα. Το 1843 μετά τον θάνατο του Γεώργιου Ριζάρη ιδρύεται ιερατική σχολή, η οποία ονομάστηκε Ριζάριος Ιερατική Σχολή, σύμφωνα με τη διαθήκη του 1840-1841 και αποδοχή των προτάσεών του από την Πολιτεία το 1841. Αρχικά η σχολή βρίσκονταν κοντά στο σημερινό ξενοδοχείο Hilton, σήμερα λειτουργεί στο Χαλάνδρι, ως ανώτερο εκκλησιαστικό φροντιστήριο.
Επίσης ευεργετήθηκε η ιδιαίτερη πατρίδα τους το Μονοδένδρι (και όχι μόνο), με την ίδρυση της Ριζαρείου χειροτεχνικής σχολής και συνέβαλαν επίσης στην συντήρηση του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου.
Τα κληροδοτήματά τους συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να προσφέρουν σημαντικό έργο.
Διαβάστε περισσότερα από την Βικιπαίδεια…
Μάνθος και Γιώργος Ριζάρης
Εάν σας άρεσε το αφιέρωμα, παρακαλώ μοιραστείτε το με φίλους . Η δύναμη του ιστολογίου είναι οι αναγνώστες του…..εσείς.